[Column] LS 'De zwijgende meerderheid laat van zich horen'

Afgelopen zaterdag tijdens de demonstratie van Nationaal Protest tegen de opvang van ‘gelukszoekers’ kwam er een veel grotere tegendemonstratie op gang. Heel wat van die tegendemonstranten kun je rekenen tot de ‘zwijgende meerderheid’ die de voortgaande radicalisering in ons land meer dan beu is.

We leven in een geïndividualiseerde samenleving. We zijn vooral bezig met onszelf en steeds minder met elkaar. We zijn overtuigd van ons eigen gelijk en zoeken vooral contact met degenen die eenzelfde mening hebben. Zo ontstaan afgeschotte ‘bubbels’. In die bubbels wordt dat eigen gelijk onafgebroken gevoed door sociale media, fakenieuws en helaas ook politieke partijen met politici die hopen op stemmenwinst of vrezen voor verlies en iedereen zoveel mogelijk willen pleasen.

Mensen met andere ideeën deugen dan al snel niet meer. Je bent voor of tegen en je krijgt al snel een etiket opgeplakt. Je bent of links of rechts inclusief het hele pakketje aan ideeën en ideologie dat daarbij hoort. Voor een genuanceerde mening is in de gepolariseerde samenleving steeds minder plaats. Mensen verliezen elkaar.
Het ’wij doen het samen, we komen er wel uit, geven en nemen, je krijgt niet altijd je zin, maar samen komen we verder’ lijkt verder weg dan ooit. Maar dat is wel essentie van democratie.

Gelukkig hebben de meeste mensen hun gezond verstand nog niet verloren en vormen een eigen mening ergens in het midden van al die uitgesproken standpunten. Maar al die weldenkende mensen, brave burgers, de zwijgende meerderheid, gaan niet snel de straat op en houden zich koest: voordat je het weet wordt je verketterd. Aan mijn lijf geen polonaise en al helemaal geen geweld.

Als ik de beelden uit Loosdrecht, Apeldoorn en wat eerder uit Den Haag bekijk dan zie ik zwart geklede jonge gemaskerde jongelieden met vurige haatspuwende ogen die al hun opgekropte woede met samengebald geweld loslaten op de zondenbok, in dit geval de asielzoekers.

Achteraf spreken politici daarover van links tot rechts hun afkeer over uit. Slechts zelden steken ze de hand in eigen boezem. Het is vooral aan de Haagse politiek - van pak hem beet de afgelopen vijftien jaar -  te wijten dat er nu sprake is van een `asielzoekersprobleem’ in feite een uitgekleed opvang- en spreidingssysteem. Nu door de van alle kanten rammelende maar wel aangenomen spreidingswet de vlam letterlijk in de pan gaat wordt het probleem op het bordje gedropt van de burgemeesters, die de kastanjes uit het vuur mogen halen.

Burgemeesters zijn vanuit hun functie altijd verantwoordelijk voor de veiligheid in hun gemeente. Samen met hun wethouders - mooi woord, zorgen dat je je aan de wet houdt - hebben zij de taak dat alle landelijke geldende wetgeving wordt uitgevoerd ook al zijn zij het er vanuit uit hun eigen politieke of persoonlijke overtuiging niet mee eens. Dat geldt ook voor de spreidingswet. In onze grondwet artikel 124 heet dat `medebewind’. Daarnaast hebben de wethouders ook de taak de door de gemeenteraad aangenomen plannen en regels uit te voeren, waarbij zij zelf een dikke vinger in de pap hebben. Dat heet dan `autonomie`.

Maandagavond vond er crisisoverleg plaats in het Catshuis tussen de betrokken ministers en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten.
Uitkomst: Mensen die geweld gebruiken worden keihard aangepakt.
De asielopvang moet beter worden gecoördineerd. Er komt een ‘vliegend team’ dat gemeenten moet ondersteunen die onvoldoende mogelijkheden hebben om de spreidingswet te organiseren. Opvangplekken worden gerealiseerd door ‘meer maatwerk te bieden’. Goed zo. Maar over de taken van dat ’vliegend team’ en hoe dat maatwerk er uit moet komen te zien is nog niets duidelijk.
Hopelijk verzanden de plannen niet in de gepolariseerde Tweede Kamer. Het minderheidskabinet Jetten, moet heel wat kopjes koffie drinken om de noodzakelijke 76 stemmen bij elkaar te bedelen. Dat kost tijd. Tijd die er nu niet is. Er is nu haast geboden anders regeert de straat.

Fascistoïde maar ook linkse activistische clubjes kapen alle media-aandacht. Die bezetten in de universiteitssteden - ook in Nijmegen -  universiteitsgebouwen en richtten alleen al voor honderdduizenden euro’s schade aan. Al die clubjes pikken er de voor hen bruikbare feiten uit de nieuwsbrij en bestempelen ze tot absolute waarheid, en vergiftigen daarmee op slinkse wijze onze democratie met als belangrijkste principe ‘samen komen we er wel uit‘. Geweld, intimidatie en scheldpartijen horen daar niet bij.

De zogenaamde zwijgende meerderheid is wakker geschud en pikt het niet langer. Zij maakte dat vorige week zaterdag in onze stad luidkeels duidelijk.

Carolus

Meer columns lezen van Carolus? Lees hier zijn voorgaande column.

---

Dit bericht delen: