Peters Peinzels (11): 'Geniet'

Ze had zo uit een boek van Agatha Christie kunnen komen: goed verzorgd grijs golvend haar, ogen die vriendelijk om zich heen kijken vanachter glimmende brillenglazen. Eigenlijk had ze in een tuin de rozen moeten bijknippen maar in de minder mooie werkelijkheid lag ze in een ziekenhuisbed.

Door omstandigheden deelden we enkele dagen dezelfde kamer. Toen ik die kamer binnenkwam en me ging installeren, begroette ze me vriendelijk:  ‘welkom in dit hotel”, met een zacht lachje.

Ik schoof even aan bij haar bed en kletsten wat, over het weer, de beginnende sneeuw, de feestdagen. Onschuldige praat, tot ze zich na een korte stilte liet ontvallen dat de artsen haar hadden opgegeven. Drie maanden geleden fietste ze nog gewoon rond; nu had botkanker haar gezondheid helemaal onderuit gehaald. Het wachten was op een aangepast bed zodat ze naar huis kon om daar haar leven af te maken.

Dat was informatie die me stil maakte. Natuurlijk is er een scala aan platitudes beschikbaar maar ze voelden geen van alle passen bij deze dame. Zodat ik maar wat vragen stelde over haar leven. Met vochtige ogen vertelde ze over haar levenslange huwelijk, met zoveel mooie ervaringen en herinneringen.

Haar man heb ik in de dagen daarna elke dag gezien; hij kwam altijd met een ander familielid langs en ook van een afstand kon je de verbondenheid voelen.

We mochten op dezelfde dag het ziekenhuis verlaten. Bij het afscheid sprak ze: “geniet van je leven; het is voorbij voordat je het weet.”